Ես ամաչում էի, որ դուստր էի ունեցել, իսկ ամուսինս․Իմ այդ զգացողությունը քան դեց մեր երջանիկ ընտանիքը

Ես ամաչում էի,որ դուստր էի ունեցել, իսկ ամուսինս․․․Իմ այդ զգացողությունը քան դեց մեր երջանիկ ընտանիքը Ախ, որքան ինքնա մոռաց էր իմ ու ամո ւսնուս միջև սերը: Առանց միմ յանց նո ւյնիսկ մեկ օր չէինք կարո ղանում ապրել:Մեր կյանքը հարթ էր ընթանում,ունեինք բնակարան, լավ եկամուտ:Եվ երբ ես հղիացա,նա ինձանից շատ էր ուրա խանում: Մենք տղա էինք ուզո ւմ, բայց ծնվեց աղջիկ: Հիմա դա շատ անմիտ և դա ժան է թվում,

բայց ես երկար ժամանակ չէի ընտելանում երեխային, որովհետև նա աղջիկ էր: Ես ուզում էի ամուսնուս տղա պարգևել: Ինձ լիարժեք չէի զգում: Դա դարձավ իմ կոմպլեքսը: Ես ամա-չում էի ասել, որ երեխաս աղջիկ է: Ամո ւսինս տեսնում էր իմ՝ երե խայի հանդեպ վերաբեր մունքը: Սկզբում նա ինձ համոզում էր: Չնայած սար սափելի է, երբ մորը կոչ են անում սիրել սեփական երե խային: Իսկ հետո նրա համբերության վերջը եկավ: Մի քանի օր առաջ նա ասաց, որ ուրիշ կնոջ մոտ է հեռ անում:Դա ինձ համար սարս ափելի հարված էր:Ես ամեն ինչի պատրաստ էի, բայց ոչ դրան: Հիմա, երբ նա փաս տացի մեզ հետ չի ապրում, ես հաս կացա, թե նա ինձ համար որքան թանկ է,

ինչպես և մեր երեխան, մեր աղջիկը: Նա ամուսնուս կրկնօրինակն է, իմ ու նրա մասնիկը: Ամուսինս կտրականապես հրաժար-վեց վերադառնալ: Ակն հայտ էր, որ իմ՝ երե խային չսիրելը ջնջել էր մեր մեջ եղած ամեն լավ բան:Իսկ հիմա իմ աղջ կանից ավե լի թանկ և սիրելի էակ չկա ողջ աշխարհում: Նա արդեն ինն ամսական է: Նա գեղեցիկ, կենսուրախ երեխա է: Շը-նորհակալ եմ սկեսուրիս. օգնում է, մխիթարում: Բայց ես սպասում եմ ամուսնուս, սպասում եմ, որ մի օր կների և կվերադառնա: