Ավտոբուսի Մեջ Երեխան Դիտմամբ Ոտքով Հա Րվածում Էր Դիմացի Ուղևորին, Իսկ Մայրը Բանի Տեղ Չէր Դնում. Իսկ, Թե Ինչ Արեց Այդ Պահին Ուղևորներից Մեկը, Երեխայի Մայրը Դեռ Շատ Երկար Կհիշի

Ավտոբուսով վերառանում էի տուն: Իմ հետևի նստարանին նստած էր մի կին 10–ամյա երեխայի հետ: Երեխան կեղտոտ կոշիկով անընդհատ խփ ում էր ինձ: Իմ հագին սպիտակ տաբատ էր: Սկզբում մտածեցի, որ երևի չի նկատել: Հետո նկատեցի, որ դիտավորյալ է անում, որովհետև ինքնագոհ նայում էր սպիտակ տաբատիս վրա կոշիկի անընդհատ ավելացող հետքերին:

Ես նրա մայրիկին քաղաքավարի խնդրեցի կարգի հրավիրել տղային: Մայրը ինձ պատասխանեց. Ես իմ երեխային դաստիարակում եմ Էյ հու-զե րա ոճով, իսկ դա ենթադրում է, սիրելիս, որ եթե երեխան իրեն երջանիկ է զգում դա անելիս, ուրեմն պետք է անի, պատկերացնում եք՝ նա ինչ ուրախություն է զգում այդ պահին, իսկ ձեր տաբատը կլվանաք և կմաքրվի և, եթե ձեզ դուր չի գալիս, կարող եք մի փոքր հեռու գնալ,

այլ ոչ թե ինձ սովորեցնեք, թե ինչպես դաստիարակեմ երեխային»: Ես շո կի մեջ էի ու մտածում էի ինչպես նրա արժանի պատասխանը տամ ու այդ պահին իմ կողքին կանգնած երիտասարդը հանեց բերանից ծամոնը և կպցրեց այդ երեխայի մոր ճակատին. «Ինձ էլ են այդ ոճով դաստիարակել», — ասաց ու աչքով արեց