Վերջերս հարևանուհուս տարեդարձն էր` 90-ամյակը, որոշեցի շնորհավորել նրան, բայց երբ մտա նրա տուն, լ աց եղա տեսածիցս

Մեկ շաբաթ առաջ իմ հարևանուհու տարեդարձն էր` 90-ամյակը: Չեմ կարող ասել, որ մենք շատ մտերիմ ենք, բայց օտար էլ չենք: Երբեմն ես կանգ էի առնում նրա հետ խոսելու համար: Անմիջապես ակնհայտ էր դառնում, որ կինը խելացի է, բարեկիրթ, կիրթ և հետաքրքիր: Այդ զրույցներից մեկի ժամանակ ես իմացա, որ շուտով նրա ծննդյան օրն է, լրանում է նրա 90 տարին: Բնականաբար, նա ինձ չհրավիրեց, քանի որ սովորաբար նրա տարիքում մարդիկ չեն նշում ծննդյան օրը, բայց ես որոշեցի, որ անպայման տատիկիս մոտ կգնամ շնորհավորելու: Նա ապրում էր միայնակ, ամուսինը մա հա ցել էր, իսկ երեխաներն ապրում էին այլ քաղաքներում: Ես որոշեցի ավելի ուշ գալ, որպեսզի նա

նախ տարեդարձը նշի իր երեխաների հետ, քանի որ նրանք շատ ուշ-ուշ են միմյանց տեսնում: Ես եկա նրա տուն և ապշեցի, ամեն ինչ փայլում էր մաքրությունից, տանը տարածվել էր ուտեստների անուշ բույրը, իսկ տատիկը հանգիստ նստած էր բազկաթոռին և հեռուստացույց էր նայում: «Հավանաբար, բոլորը արդեն հեռացել են», — մտածեցի, բայց ես նկատած կլինեի փողոցում կանգնած մեքենաները: Երբ պառավը նկատեց ինձ, ժպտաց: Պարզ էր, որ նա ուրախ էր իմ գալստյան համար, որ գոնե մեկը եկել էր նրան շնորհավորելու: Ես նկատեցի, որ նրա աչքերում արցունքի կաթիլներ կային: Հետո հասկացա, որ առաջինը ես էի եկել նրան շնորհավորելու: Շատ տխրեցի տատիկի համար, ուստի որոշեցի մնալ: Պատրաստված ուտեստներից ակնհայտ էր, որ նա շատ ավելի հյուրերի էր սպասում: Մենք նստեցինք,

զրուցեցինք, իսկ հետո ես իմացա, որ երեխաներից և թոռներից ոչ մեկը նույնիսկ չի զանգահարել նրան շնորհավորելու իր տարեդարձի կապակցությամբ: Չգիտեի ինչ ասել, այնքան խղճացի նրան և պարզ էր, որ նա հազիվ էր զսպում իրեն, որպեսզի լաց չլինի: Փորձեցի հանգստացնել տատիկիս, բայց պարզ էր, որ նրա սիրտը ցավում էր: Այդ գիշեր գրեթե չեմ քնել: Փորձում էի հասկանալ, թե ինչպես կարելի է հանգստյան օրերին այդքան զբաղված լինել, որպեսզի չշնորհավորեն սեփական մորը և տատիկին ծննդյան օրվա կապակցությամբ: Միշտ հիշեք ձեր ծնողների մասին, ավելի հաճախ այցելեք նրանց, քանի որ նրանք սպասում են ձեզ: