Ես ու երեխաներս ամուսնուս չենք հետաքրքրում, բայց պարզվեց, որ դա դեռ չա րյաց փոքրագույնն է

Ես ու երեխաներս ամուսնուս չենք հետաքրքրում, բայց պարզվեց, որ դա դեռ չա րյաց փոք րագույնն է։Ես ամո ւսնացած եմ արդեն երկրորդ անգամ: Առաջին ամուսնության ժամանակ ապրում էի ասես ոսկե վանդակի մեջ: Ամեն ինչ կար՝ բնակարաններ, մեքենա-ներ, բայց նախնական պայմանագրով որևէ բանի իրավունք չունեի:Մենք միասին էինք, քանի որ ես սիր ում էի նրան: Երբ այլևս զգացմունքներ չմնացին, ես հեռա ցա:Հիմա երկրորդ ամուսնությունը: Մենք ունենք երկու երեխա, նրանցից մեկը հա շմա նդամ է

` տառապում է աո ւտի զմով։ Գումարը միշտ պակասում է…Ես աշխատում եմ ամուսնուս հետ հավասար պայմաններով, բայց ամեն ինչ միայն ինձ վրա է:Երեխաները նույնպես: Ամուսինս միայն կարո ղանում է գնալ խանութ և վերջ, այլևս ոչինչ չի ու զում անել: Աաշխատանքից գալիս է, ընթրում և սկսում խաղալ համակարգչով։ Հանգս տյան օրերին էլ նույն վիճակը:Նեղ անում է ամեն ինչից, իսկ ես ասես ապրում եմ ճ ահճի մեջ: Փաստորեն, չորսով ապրում ենք նրա մոր երեք սենյականոց բնակարանի միայն

մեկ սենյ ակում: Նախկինում ես փորձել էի ինչ-որ բան անել, վերանորոգել, բայց այստեղ էլ ցանկությունս մարվեց:Ու՜ր գնամ, երկու փոքր երեխաների հետ, ես ոչ մի տեղ չունեմ: Հարազատներիս պետք չեմ, ամուսնուս նույնպես: Ես չեմ ուզում ապ-րել, քանի որ իմաստ չեմ տեսնում … հանուն երեխաների, իսկ նրանց ինձ պես մայր պե՞տք է արդյոք: Ես այլևս ռեսուրսներ չունեմ: