Տնային խալաթով և բոբիկ ոտքերով նա ուղղակի փախավ հարազատ դստեր տանից. էլ չէր դիմանում

Հետաքրքիր

Գիշերային տնային խալաթով և մերկ ոտքերի վրա հողաթափերով, Նադյան փախել է տաք տնից ՝ սեփական դստրից:
«Դու իմ մայրը չես», — գոռաց Լյուդմիլան: «Դուրս արի, ծեր կա խարդ: Ան իծ յալ օ ձ »: Նադյան վազեց բանջարանոցների միջով, սայ թաքեց, ընկավ, վեր կացավ և շտապ հեռացավ զայ րո ւյթից ոլորված դստեր դեմքից, 18-ամյա թոռան Յուրայի խոսքերից. «Եթե փողը չլիներ, ոչ ոք քեզ ձեռք չէր տա»:

Բաբա Նադյայի վրա «հար ձակումները» սկսվեցին հենց նա պապիկի հետ տեղափոխվեց դստեր մոտ: Լուդան եկավ, լուռ ճաշեց , շրխկացրեց դուռը և անցավ իր սենյակ: Նադեժդա Իվանովնան, արցո ւնքները զսպելով, կարգի բերեց խոհանոցը և նստեց նույն տեղում գործելու համար: Ապա Յուրիկ թոռը ներ խո ւժեց տուն: Եվ «Բարև, տատիկ» -ի փոխարեն, նա կոպիտ ասաց. «Եկեք ուտենք»: Երբ է վերջին անգամ Լյուդմիլան իրեն մայր անվանել: Ի՞նչ պատահեց իր դստեր և սիրված թոռան հետ: Ինչու է օտարության պատ բարձրացել հարազատների միջեւ:

Հետ քաշվելով ՝ Նադյա տատիկը միամտորեն գցեց թանկարժեք ծաղկամանը ՝ դստեր սիրած ծաղկամանը: Այն ջար դուփ շուր եղավ, և ինքը ստացավ մեկ այլ ապ տակ դստեր կողմից: Շարունակելով հետ քաշվել իր իսկ դստեր և փեսայի սար սափելի բ ռնո ւթյունից և վայ րագ ծե ծ կ ռտ ուքից ՝ նա վազեց դեպի ներքև: Այստեղ, կորցնելով հավասարակշռությունը, նա ընկավ և գլորվեց աստիճաններով:

Վա խեցած, կեղտոտ, կապտած տատիկը մի քանի օր պատսպարվել էր հարևանների կողմից մասնավոր տանը: Այնուհետև մի երիտասարդ կին, վարձելով մոտակայքում գտնվող տունը, իր տուն կանչեց խեղճ տատիկին: Նրա պատմությունը իմանալուց հետո նա ցն ցվեց: Բայց, այնուամենայնիվ, նա հավաքեց համարձակությունը, հագնվեց և գնաց դստեր բնակարան: Նադյան հույս ուներ, որ ընդհանուր վիշտը կրկին կմիավորի ընտանիքը: «Ինձ շատ բան պետք չէ, միգուցե աղջիկս ինձ տուն կանչի՞ »:

Վերջապես, երբ նա տեղ հասավ, Նադիան բնակարանի զանգը տվեց: «Օ,, նայիր, թե ով է եկել» — ծաղրելով ասաց Լյուդմիլան ՝ դուռը բացելով, «մեկ այլ հարազատ, մեկ այլ բնակելի տարածք է գտել ապրում, դե այդտեղ էլ գնա»:՝ Այսպիսով, անցավ եւս մեկ տարի: Նույնիսկ մի փոքր ավելին: Եվ կրկին թակեցին դուռը: Պառավն այլևս չէր վա խենում այս ձայնից. Նրան թվում էր, թե իր կյանքի ամենավատն արդեն եղել է: Այնինչ նա սխալ էր:

Այս անգամ նա շեմին տեսավ Յուրոչկային ՝ իր թոռանը: — Ողջույն, — ասաց նա ինչ-որ մե ղավորությամբ: «Բարեւ. Փող չկա, հենց այդպես էլ ասա քո մորը », — լուռ, բայց հաստատուն ասաց Նադյան: «Տատիկ, մայրիկը վատ է», — ասաց Յուրան: — «Նա քաղ ց կեղ ունի, վի րահատությունն անելն արդեն ուշ է: Նա խնդրեց ինձ գալ քեզ մոտ, հայրիկը լքեց մեզ: Նա գտավ երիտասարդ և առողջ մեկին »:

Պառավը խնամեց իր հիվանդ դստերը: Նա շոյեց ձեռքը: Նա բռնեց նրա ձեռքը, երբ ցա վերն անտանելի դարձան: Գիշերը քնեց հենց այդտեղ ՝ բազկաթոռին: Կիսատ նստած: Մի անգամ Լյուդմիլան Յուրային խնդրեց գտնել հին լուսանկարներով ալբոմը: Երբ ցա վը հանդարտվեց, մայրիկն ու դուստրը միասին նայեցին նկարները ՝ սև ու սպիտակ և գունավոր: Նրանք ծիծաղեցին ու լ աց եղան ՝ հիշելով ինչ-որ ընտանեկան իրադարձություն: Հետո եկավ մարտի երկուսը: Մյուս օրը Լյուդոչկինի ծննդյան օրն է: Նադյան խմոր սկսեց անել ծննդյան տորթի համար: Երեկոյան աղջիկն իրեն ավելի լավ էր զգում, նա ասաց. «Մայրիկ, դու այսօր հերթապահ չես լինելու ինձ խնամելու համար: Գնա քո սենյակ, մի քիչ քնիր»:

Բաբա Նադյան արթնացավ լուսադեմին: Լյուդոչկան մա հանում էր, մայրը դա հասկացավ: «Սիրելիս, մի՛ արա»: — պառավը շտապեց դեպի աղջկա անկողինը: «Ներիր ինձ, մայրիկ», — շշնջաց կինը: Սրանք նրա վերջին խոսքերն էին: Անկողնային սեղանի մոտակայքում մի ալբոմ էր ՝ հին լուսանկարներով: Նրանցից մեկը ընկավ հատակին .. Նադիայի լուսանկարն էր, իր գրկում պահած իր գեղեցիկ դստերը…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.