Մայրդ այլևս չկա, տունն իմն է. Հավաքիր իրերդ և հեռացիր. Դու այստեղ տուն չունես.-ասաց հայրը որդուն

Հետաքրքիր

Մենք իդեալակն ընտանիք էինք,մայրիկս և հայրիկս շատ էին սիրում իրար,բայց,երբ ես 6 տարեկան էի, հայրս վթ արից մա հացավ:Մեր տանն ամեն բան փոխվեց:Մայրս շատ էր հոգնում,շատ էր աշխատում ինձ պահելու համար:Որոշ ժամանակ անց նա ծանոթացավ Վանյա անունով մի տղամարդու հետ: Մայրս իսկապես իսրում էր նրան:Այդ տղամարդը սկսեց մեզ հետ ապրել:Ես նրան հայրիկ էի ասում,քանի որ նա ինձ իսկապես դուր էր գալիս:Մայրս իսկապես երջանիկ էր նրա կողքին,սակայն ամեն ինչ փոխվեց,երբ Վանյան սկսեց խ մել:Օ ղու պատճառով մեր տանը միշտ կռի վներ էին:Մայրս վերցնում էր նրա ձեռքից շշերը,սակայն Վանյան ծե ծում էր նրան դրա համար: Մի անգամ ես նույնպես փորձեցի վերցնել նրա ձեռքից օ ղու շիշը և արդյունքում հայտնվեցի գետնին պառկած.գիտ ակցությունս կորցրել էի գլ խիս հար վածից:Մայրս գրկել էր ինձ և ասում էր.-Իմ արեգակ,ամեն բան լավ կլինի,պետք է մի փոքր սպասել:Առավոտյան,երբ արթնացա,մայրիկս արդեն նախաճաշ էր պատրաստում, սեղանի մոտ նստած էր Վանյան:Ես լվացվեցի,նախաճաշեցի և իջա բակ՝ խաղալու:

Երբ վերադարձա,մայրիկն արդեն տանը չէր:Իսկ որտե՞ղ է մայրիկը,-հարցրի ես,-ու՞ր է գնացել-Մայրիկիդ հիվա նդանոց են տարել,իսկ դու անցիր բաժակները լվա,մայրդ չհասցրեց ավարտել:Ես շատ վա խեցա և վազեցի հարևանուհու մոտ:Ես շատ էի անհանգստանում մայրիկիս համար,մեր հարևանուհին խոստացավ հաջորդ օրը տանել ինձ մայրիկիս մոտ:Ես ամբողջ գիշեր չկարողացա քնել:Վանյան նույնպես ամբողջ գիշեր հյուրասենյակում նստած մնաց,ես վա խենում էի շարժվել:Առավոտյան ես թաքուն դուրս եկա տնից և վազեցի հարևանուհու մոտ: Մենք գնացինք մայրիկին տեսակցության:Հիվա նդանոցում մեզ դիմավորեց գլխավոր բժ իշկը:-Ցա վում եմ,սակայն կնոջ վնա սվածքները կյանքի հետ անհամատեղելի էին:Վիրահա տության ժամանակ նրա ս իրտը չդիմացավ:Ես չէի ուզում հավատալ բժշ կի խոսքերին,սկսեցի վազել միջանցքով, հոգիս լցվել էր,խոսել չէի կարողանում:Բացում էի հերթով բոլոր դռները,որպեսզի մայրիկիս գտնեմ:Ես կանչում էի նրան,սակայն մայրիկս չկար:

Հարևանուհի Մաշա տատիկը գրկեց ինձ և սկսեց հանգստացնել:Ինձ այդ պահին միայն մայրս էր պետք,ուրիշ ոչ ոք:Երբ տուն վերադարձանք,Վանյան քնած էր:Ես լուռ մտա իմ սենյակ: Առավոտյան ես վեր թռա Վանյայի գոռ ոցներից:Նա մտավ իմ սենյակ և բղավեց.-Դուրս կորի՛ր,մայրդ այլևս չկա,սա իմ տունն է:Չեմ ուզում տեսնել քեզ:Ես մի քանի շոր վերցրի և դուրս եկա տնից:Ես անդադր լա ցում էի,չգիտեի ուր գնալ:Հարևանուհի Մաշա տատիկը իր տուն տարավ ինձ և փորձեց հանգստացնել:-Մի լա ցիր,նա անպայման կպատժ վի իր արարքների համար:Մաշա տատիկը բո ղոք գրեց Վանյայի վրա ոստի կանությունում, և նրան ձեր բակալեցին:Նա վերցրեց իմ խնամակալությունը,տունը օրենքով ինձ վերադարձրին,սակայն ես Մաշա տատիկի հետ էի ապրում:Մեր տունը մենք վարձով տվեցինք:Այս գումարները նա պահում էր,որպեսզի ինձ տա չափահաս դառնալուցս հետո:Այժմ ես ամուսնացած եմ,որդի ունեմ Մաշա տատիկը մեզ հետ է ապրում: Նա ինձ համար հարազատ մոր պես է:Ես նրան մինչև կայնքիս վերջ շնորհակալ կլինեմ:Չեմ էլ ուզում պատկերացնել,թե ինչ կլիներ ինձ հետ,եթե նա չլիներ իմ կյանքում: