Հ ղի կնոջը 3 օր շարունակ նկատում էի կայարանում. Երբ հարցրի նրան, թե ինչ է այստեղ կորցրել, նման պատասխան չէի կարող ակնկալել

Հետաքրքիր

Այս հ ղի աղջկան ես նկատեցի կայարանում ուրբաթ օրը, երբ գնում էի ամառանոց: Կողքին փոքրիկ պայուսակ կար դրված:Երբ ես վերադարձա կիրակի երեկոյան, կրկին տեսա այդ նույն աղջկան գրեթե նույն տեղում։ Նրա դեմքը տանջ ված էր,աչքերը արցո ւնքներով լի էին, նույն հագուստով էր, նույն պայուսակը ձեռքին էր .. ինձ դա կասկածելի թվաց։ Ես նստեցի նրա կողքին և խոսեցի նրա հետ: Պարզվեց, որ նրան քաղաքացիական ամուսինն է տնից վռ նդել: Ամուսինը ալկ ոհոլիկ է, իսկ աղջիկը ոչ մի հարազատ

չունի:Այդպես նա մնացել էր դրսում:Ես տաքսի կանչեցի և նրա հետ գնացինք իմ տուն։ Ես մենակ եմ ապրում, վաղուց այ րիացել եմ, իսկ երեխաներս հեռացել են ։ Բնակարանս մեծ է: Ես կերակրեցի Կատյային, բոլոր խոսակցությունները մենք հետաձգեցինք առավոտյան:Հաջորդ օրը նախաճաշից հետո Կատյան ինձ պատմեց իր կյանքի պատմությունը: Ես ասացի, որ նա կարող է հանգիստ ապրել իմ տանը մինչև իր գործերը կկարգավորվի:Վարդուհին ծն եց գեղեցիկ և խոշոր աչքերով աղջիկ: Նա նրան Լուսինե անվանեց,քանի որ շատ էր սիրում այդ անունը: Քանի որ Վարդուհին նյա րդային վիճակում էր և չէր կարողանում կերակրել երեխային, ես մնացի երեխայի մոտ, իսկ նա սկսեց աշխատել:Ես իմ ծանոթների միջոցով նրան աշխատանքի տեղավորեցի գործարանում որպես կրտսեր մասնագետ: Նա շատ լավ էր աշխատում: Երկու տարի անց մի օր Կատյան ինձ ասաց. – Տիկին Արմինե, չգիտեմ ինչ անել .. մեր բաժնի ղեկավար Արթուրը, վաղուցվանից ուշադրություն է դարձնում ինձ, իսկ այսօր ընդհանրապես սեր խոստովանեց և

ամուսնության առաջարկ արեց․․- Քեզ նա դուր է գալիս: – Դուր է գալիս, բայց վախենում եմ նորից սխալվեմ․․ – Իսկ դու մի վա խեցիր, դու մենակ չես այս կյանքում, ես քեզ հետ եմ․․ Նա գրկեց ինձ և լաց եղավ: Երկու ամիս անց մենք հարսանիք արեցինք,ես իմ աղջիկներին հանձնեցի ապահով ձեռքեր: Վարդուհին միշտ կապը պահում է ինձ հետ, ամեն օր զանգահարում է, իսկ ազատ օրերին փոքրիկի հետ այցելում է ինձ: Մարդիկ մի վա խեցեք բարություն անել: